Joxeblle belt me sx92middags op met de mededeling dat ze zich enorm zorgen maakt om Hans. Ik moest maar eens even op visite komen. Rond half 5 arriveer ik op de Oliemolen en groet mijn vader die meer aandacht voor de afstandsbediening van zijn flatscreen had dan voor mij. Even later kwam ook Arie v. Dalen binnen, ook hij bleek te zijn uitgenodigd door joxeblle. Samen deden we alsof we spontaan op visite zaten maar ondertussen hielden we pa stevig in de gaten. Hij zat op de bank en hield zich constant vast met zx92n linker arm. We zagen duidelijk dat hij moeite had om zijn evenwicht te bewaren. En inderdaad, op een bepaald moment lag x91ie ineens op zx92n zijkantje. Gewoon zomaar uit het niets.
Ook de sjekkies die hij zat te roken zagen er niet uit. Duidelijk was dat hij moeite had een normaal sjekkie te draaien. Niet voor niets dat hij de xe9xe9n na de andere mislukte peuk wegdrukte in de asbak. Arie ging op een gegeven moment naar huis en sprak aan de buitendeur nog met Joxeblle zijn bezorgdheid uit. Dat moment greep ik aan om pa eens te vragen wat er aan de hand was met hem. Een ontkennend en ontwijkend antwoord was wat ik kreeg. Ik ging naar huis maar ik was er niet klaar mee. Ik beloofde Joxeblle dat ik nog diezelfde avond iets zou doen. Thuisgekomen belde ik eerst met broer Jeroen en vertelde hem mijn verhaal. Goed geschrokken zei hij me dat hier iets flink mis was. Ook Arie belde ik nog even op en vroeg hem om een bevestiging van wat we samen gezien hebben. Tijd voor actie. Ik ging na het eten rond 18.30 u. terug naar Joxeblle. Ik belde met de huisarts van mijn vaderen werd doorgestuurd naar de huisartsenpost. Een nummer voor spoedeisende hulp kreeg ik vervolgens en uiteindelijk moest ik tegen de telefoniste praten als brugman om een dokter aan de deur te krijgen. Een uur later verscheen er een ambulance voor de deur op de oliemolen. De dokter, een jonge vrouw luisterde eerst aandachtig naar ons verhaal. Daarop gingen we naar de slaapkamer boven van pa die sinds 18.00 u. al op zijn bed lag. De dokter probeert er middels allerlei vragen ( die best een beetje confronterend waren) achter te komen wat er mis zou kunnen zijn.
Ze concludeert dat een bezoekje aan een neuroloog het beste zou zijn.
Bij navraag kwam de dokter erachter dat het Reinier de Graaf ziekenhuis een opnamestop had vanwege een virusinfectie. We moesten uitwijken naar het Leyenburg ziekenhuis in Den Haag. Ondertussen arriveert een hevig geschrokken Kees Starrenburg aan de deur die telefonisch door mij ingelicht was.
Afgesproken werd dat we zxe9lf met de Mercedes van pa naar Den Haag zouden rijden. Aangekomen in het Leyenburg ziekenhuis werd pa even flink onder handen genomen door een neurologe. Een soort APKx92tje zeg maar. Ondanks diverse ontkennende antwoorden van pa ( hij wil niets weten van onze vermoedens en hield vol dat er niets aan de hand was) moest hij toch even slikken.
Uitkomst was namelijk opname omdat de neurologe de boel niet helemaal vertrouwde. Ze maakte een afspraak voor een MRI-scan. Uitleg leerde ons dat een afspraak voor zoiets normaal gesproken 2 weken kost. Voor pa moest een uitzondering gemaakt worden, er was blijkbaar haast. We werden naar de 11^e verdieping gebracht waar pa op kamer B 11.23 terecht kwam. Langzaam probeerden we hem ervan te overtuigen dat hij hier moest achterblijven. Hij was niet echt van plan daaraan zijn medewerking te verlenen en dat liet hij ook weten. Hij verzon allerlei smoesjes en stond even later in zijn badjas op straat, op zoek naar zijn Mercedes. Kees heeft hem weer naar de 11^e verdieping weten te praten en kwam met tranen in zijn ogen weer beneden. x93Hans is overgeplaatst naar een afgesloten zaal zodat hij niet kan ontsnappenx94 zij hij. We reden naar Delft en beloofde elkaar de volgende ochtend weer te zien.